Negen maanden immobilisme, negen maanden politieke spelletjes, negen maanden waarin de politiek zich van haar slechtste kant heeft laten zien. Gedurende al deze tijd heeft Yves Leterme geprobeerd de problemen op te lossen die hij zelf heeft gecreëerd. Nog nooit is het onbegrip tussen Noord en Zuid zo groot geweest. Vlamingen en Franstaligen kennen elkaar niet meer. Men spreekt slechts over de ander in clichés. In zulk een situatie is het naar mijn mening de taak van de politiek om de beide gemeenschappen terug bij elkaar te brengen. De politiek dient het voorbeeld te geven door te tonen dat Noord en Zuid samen in staat zijn zich achter een project te scharen. Zulk een project moet ambitieus zijn, het moet een project zijn met een visie op ons land. Waar willen we met dit ingewikkelde land heen? Hoe zullen we daar geraken? Nooit heb ik Yves Leterme op deze vragen weten antwoorden. Nooit heeft hij zijn Vlaams carcan afgelegd. Hij wilde Belgisch premier worden om de Vlaamse belangen te verdedigen. Ziehier wat ons dat heeft opgeleverd: een regering zonder project, zelfs zonder programma, met ministers en staatssecretarissen die elkaar het daglicht niet meer gunnen. Leterme zelf straalt geen greintje enthousiasme uit voor de zaak waarvan hij nu verondersteld wordt de grootste verdediger te zijn. Niemand gelooft dat hij en zijn regering iets zullen verwezenlijken. We kunnen alleen maar hopen dat de schade beperkt blijft. Deze negen maanden hebben de geloofwaardigheid van zowel de politiek als ons land in haar geheel enorme schade opgeleverd.
En in zulk een situatie acht de hoofdredacteur van Knack het opportuun de vorige premier, hij die nota bene in december als enige ertoe in staat was ons land uit het moeras te trekken, een eerste aanzet tot een communautair akkoord te realiseren én een begroting te presenteren, nogmaals met alle zonden van Israël te overladen. Hij gaat zelfs zover dat hij beweert dat het Guy Verhofstadt is die aan de basis ligt van deze crisis. Volgens mij dienen zich hier twee hypotheses aan. Ofwel gelooft deze man werkelijk wat hij zegt. In dat geval moeten wij hem niet meer serieus nemen. Ofwel weet hij maar al te goed dat hij het bij het verkeerde eind heeft, maar kan of wil hij het nog steeds niet toegeven. Het is immers Knack dat ijverig heeft meegewerkt aan de afbraak van paars en de opgang van Leterme. In dat geval moeten wij ons misschien vragen stellen bij de niet al te koosjere rol die dit magazine speelt.
In zijn “Van de redactie” vermeldt de hoofdredacteur enkele van de zogenaamde kemels die Verhofstadt en zijn paarse regeringen op hun conto kunnen schrijven. Hij vermeldt Sabena, DHL, BHV, Lambermont… Misschien volstaat het hier ons even in te beelden hoe de zaken zouden gelopen hebben mocht het niet Verhofstadt, maar Leterme geweest zijn die in die periode aan het roer stond. Wat me verder stoort is de bijzonder eenzijdige lezing van acht jaar paars(-groen) die de hoofdredacteur ons presenteert. Hij vermeldt de dieptepunten, maar vergeet gemakshalve even te wijzen op de verwezenlijkingen van deze regeringen. Sta mij toe er enkele op te sommen.
Met de komst van paars-groen kwam een op ethisch vlak een klimaat van nog nooit geziene openheid tot stand. Dankzij paars kunnen holebi’s in ons land vandaag huwen en kinderen adopteren. Dankzij paars kunnen mensen autonoom beslissen wanneer zij hun leven willen beëindigen, wat een menswaardig einde voor iedereen mogelijk maakt. Dankzij paars kunnen gehuwden op een eenvoudige wijze hun huwelijk beëindigen, wat drama’s kan vermijden en de positie van de zwakkere partner sterk heeft verbeterd.
Ook op economisch vlak heeft paars zaken in beweging gezet. Na acht jaar paars is het ondernemingsklimaat in ons land sterk verbeterd. Met de notionele intrestaftrek (die de hoofdredacteur verguist) genieten de ondernemingen in ons land eindelijk van een de facto verlaging van de vennootschapsbelasting. Op administratief vlak zijn verschillende zaken vereenvoudigd. Het handelsregisternummer, het BTW-nummer en alle bijbehorende administratieve rompslomp behoren dankzij de oprichting van de Kruispuntbank der ondernemingen vandaag tot het verleden. Ook op het vlak van controle op financiële instellingen is er veel veranderd. De paarse regeringen hebben de verschillende controleorganen gecentraliseerd in het CBFA. Guy Verhofstadt heeft in de acht jaar dat hij premier was ons land actief op de internationale fora gepromoot. En dan zijn er natuurlijk nog de 200 000 jobs waarover de hoofdredacteur in het verleden vaak smalend gesproken heeft.
Op sociaal vlak zou ik het Generatiepact willen vermelden. Hoewel er in de toekomst nog veel dient te gebeuren, is het toch dit pact dat een mentaliteitsverandering heeft veroorzaakt. Voor het eerst in onze geschiedenis wordt er gesproken over méér werken in plaats van minder. Met de vergrijzing in ons achterhoofd kan deze paradigmawissel wel tellen.
Ons buitenlands beleid heeft meer schwung gekregen. Verhofstadt heeft ons land weer op de kaart gezet. Onder impuls van ons land heeft men de Europese instellingen hervormd. We zijn ook in het reine gekomen met ons verleden. Verhofstadt heeft in Rwanda in naam van het Belgische volk onze verontschuldigingen aangeboden voor de gebeurtenissen tijdens de genocide van ‘94. Verder zit ons land vandaag in de Veiligheidsraad.
Waren het trouwens ook niet de paarse regeringen die de politiediensten hebben hervormd?
Onder de regeringen Verhofstadt bewoog er iets in dit land. Na zovele decennia CVP-bewind heeft Verhofstadt aangetoond dat er ook zonder de katholieken geregeerd kan worden. Verhofstadt is steeds de incarnatie van de wil om te hervormen geweest. Hij is uiteraard vaak tegen de muur gelopen. Hij heeft veel beloofd, maar niet alles gerealiseerd. Als je echter aan mij de keuze voorlegt: mikken op tien en stranden op zeven, of mikken op vijf en zelfs dat niet halen, dan is mijn keuze snel gemaakt.
Ik vind het bijzonder spijtig dat de hoofdredacteur van een gezaghebbend magazine als Knack vervalt in zulke demagogie. Het toont aan dat dit magazine nog steeds een duidelijk politieke agenda heeft.
En zo is Vlaanderen weer naar af. De schijn van zelfstandigheid, de zogenaamde verschuiving van het machtscentrum naar het Martelarenplein… daar schiet vandaag niets meer van over. Dé grote man van Vlaanderen heeft zijn boeltje gepakt en is naar “de overkant” verkast. En hoe. De minachting voor het Vlaamse Parlement kon gisteren niet groter zijn. Een woordje van dank kon er nog net af.
zo 17/06/07 - Europees commissaris Louis Michel (MR) heeft op RTL-TVI voorgesteld om ook de groenen op te nemen in een eventuele rooms-blauwe coalitie van liberalen en christendemocraten. Bij de Franstalige groenen van Ecolo was duidelijk te horen dat dergelijke formule hun voorkeur niet wegdraagt.
