Taal als middel tot integratie

Er is de voorbije jaren veel gesproken over inburgering. Mensen die zich in Vlaanderen willen vestigen moeten, om de nodige papieren te verkrijgen, aan bepaalde voorwaarden voldoen. In navolging van Nederland, heeft nu ook Vlaanderen een inburgeringstraject uitgestippeld. Een belangrijk onderdeel hiervan is de taal. De taal wordt beschouwd als sleutel tot integratie. De overheid slaat hiermee de spijker op de kop. Als je de taal van het land waar je woont niet spreekt, kan je niet hogerop geraken in de maatschappij. Het aanleren van het Nederlands wordt dan ook actief gepromoot en voor sommige inwijkelingen zelfs verplicht.

An sich vind ik dit een goed initiatief. Blijkbaar wordt het aanleren van de taal van het land door sommige inwijkelingen niet meer als noodzakelijk aanzien. Zo ontstaat dan het fenomeen van de Marokkaanse moeder die na een twintigjarig verblijf in België nog steeds geen van de drie landstalen beheerst. Een ander voorbeeld is de Brusselse bedrijfsdirecteur die zich in Tervuren een dure villa heeft gekocht. Ook deze mensen voelen soms niet de noodzaak om de taal van de gemeente waar ze wonen te leren, wat te laken valt. Moest ik mij een mooie hoeve aanschaffen op het Italiaanse platteland, het eerste wat ik zou doen zou het leren van de Italiaanse taal zijn. Blijkbaar denken velen daar anders over.

Laten we echter niet in clichés vervallen. Niet alle Franstalige bewoners van dit land kopen een villa in Tervuren en stemmen op het FDF. Integendeel. Ik heb de stellige indruk dat men in Franstalig België maar al te goed beseft dat in dit land de kennis van het Nederlands onontbeerlijk is. De grootste arbeidsmarkt van het land is de Vlaamse. In de weekendkrant van De Standaard las ik zonet dat het merendeel van de Waalse afgestudeerde ICT-ers werk vinden in Vlaanderen. In hun opleiding zit een studie van het Nederlands geïntegreerd. In Leuven is het omgekeerde niet het geval, merkt de Vlaamse professor aan een Waalse universiteit fijntjes op. Immersieonderwijs is ook een fenomeen dat in Wallonië de proefperiode voorbij is. In sommige scholen worden bepaalde vakken volledig in het Nederlands gegeven, en dit reeds op jonge leeftijd. Het cliché van de Franstalige die niet in staat is een andere taal te leren wordt hier duidelijk doorprikt. In Vlaanderen staat men met deze projecten nog nergens.

De wil om Nederlands te leren bestaat in Franstalig België naar mijn mening dus wel degelijk. Spijtig is het dan toch dat wanneer deze mensen, die misschien al jaren het Nederlands bestuderen en inoefenen, wanneer ze in Vlaanderen een gesprek willen aanknopen, er toch niet in slagen de Vlaamse gesprekspartner te begrijpen. De kloof tussen het verkavelingsvlaams en het standaardnederlands dat in de scholen wordt onderwezen, is immers ontzettend groot geworden. Het dialect is in Vlaanderen aan een heropleving bezig, terwijl de standaardtaal aan belang inboet. Als je het mij vraagt is dit een onrustwekkende evolutie. Wat als een kustbewoner en een Limburger van de Maaskant elkaar niet meer begrijpen? Als ik als Antwerpenaar met een Gentenaar praat, moet ik al moeite doen om te begrijpen wat er gezegd wordt. Sta dan als Franstalige maar eens aan een loket met een bediende die er niet in slaagt zich op een correcte manier in het Nederlands uit te drukken. De moed zou je voor minder in de schoenen zinken. Laten we dus niet hypocriet doen en er eerst voor zorgen dat we onze eigen taal beheersen, vooraleer we de ander verwijten dat hij er niets van bakt.

Over de diplomatieke rel tussen België en Congo

Diplomatieke rel tussen Congo en België. Buitenlandminister De Gucht sprak sterke taal aan het adres van de Congolese regering. Deed hij er goed aan zijn kritiek openbaar te maken of had hij het beter anders aangepakt? Heeft hij inhoudelijk gelijk of overdrijft hij moedwillig met een geheime agenda in het achterhoofd? Een geheime agenda is in ieder geval waar Franstalige media hem van verdenken. Zo schrijft la Libre vandaag:

“(…)le ministre des Affaires étrangères avait tenté, tout au long du week end, de faire des problèmes belgo-congolais une querelle communautaire entre francophones et Flamands.”

Men verwijt minister De Gucht bovendien een gebrek aan consequentie. Waarom geeft hij langs de ene kant de Congolese leiders een veeg uit de pan, maar spreekt hij langs de andere kant zalvende woorden als het over China gaat? Stellen er zich in China dan geen problemen op het vlak van schendingen van de mensenrechten?

Los van deze kritiek is mij echter iets anders bij gebleven. Als deze crisette iets pijnlijk duidelijk gemaakt heeft, dan is het wel dat ons land vandaag niet veel meer te betekenen heeft op het wereldtoneel. Wanneer onze buitenlandminister met de vuist op tafel klopt, dan komt er misschien wel een reactie, maar spijtig genoeg niet die reactie waar we op hoopten. We slagen er niet iets te doen bewegen in onze oud-kolonie. Wat betekent ons landje met zijn tien miljoen zielen nog op wereldschaal? Wat kunnen wij inbrengen tegen al dat Chinees geweld?

Een echt Europees buitenlandbeleid. Dat is wat we nodig hebben.

J’ai honte d’être flamand

J’ai honte. J’ai honte d’être flamand. Steeds meer wordt Vlaanderen een zelfgenoegzame, arrogante regio die streeft naar een monoculturele natie, gezuiverd van al wat frans praat. Vlaanderen wordt door de VN, de Europese Commissie én de Raad van Europa op de vingers getikt. The New York Times en de International Herald Tribune publiceren artikels die praten over non-violent fascism en language purity. En wat is de reactie van de Vlaamse regering en de Vlaamse pers? “Ze hebben het helemaal fout!” “Dit is een francofoon complot!”. Sterker nog: Vlaams minister Geert Bourgeois (!) gaat een voorlichtingsambtenaar aanstellen om de wereld uit te leggen hoe de vork werkelijk in de steel zit. Weg met het respect voor internationale instellingen zoals de VN. We zijn altijd bereid om met het vingertje te wijzen naar landen als Servië, maar wanneer we zélf het voorwerp van kritiek zijn, dan verwijten we hen amateurisme, incompetentie en partijdigheid.

Ik begin stilletjes aan genoeg te krijgen van al die arrogantie. Wanneer zal Vlaanderen eindelijk de frustraties van het verleden achter zich laten? Wanneer gaat het eens in de spiegel kijken? Hoe meer ik hoor en lees, hoe meer ik sympathie koester voor het standpunt van de Franstalige partijen, die zich keer op keer geschoffeerd voelen door de Vlaamse partijen en de Vlaamse media. De taalstrijd is ondertussen al lang gestreden. Vandaag is Vlaanderen de dominante regio in dit land. Toch blijft het zich gedragen als het onderdrukte, gefrustreerde, arme Vlaanderen van decennia geleden dat zich moet verdedigen tegen een nooit aflatende golf van Franstalige bourgeoisie die erop uit is Vlaams grondgebied in te nemen.

In de ogen van Franstalig België is Vlaanderen vandaag bezig de laatste banden met Brussel door te knippen. BHV is de enige nog resterende link tussen het eentalige Vlaanderen en het tweetalige Brussel. Indien de Franstalige partijen toestemmen in een splitsing, staat niets Vlaanderen nog in de weg om het land op te blazen. Vlaanderen heeft Brussel al lang opgegeven. De Brusselse Vlamingen worden niet gehoord, hun bestaan wordt genegeerd. Ondertussen wordt alles wat maar een beetje Frans ruikt Brussel ingedreven, wat het uiteindelijke doel in zicht brengt: een onafhankelijk, taalzuiver, monocultureel Vlaanderen, dat per definitie een conservatieve, rechtsdenkende natie zal zijn. Echt niet het land waarvan ik burger wil zijn.

De demagogie van een chef-Wetstraat

Negen maanden immobilisme, negen maanden politieke spelletjes, negen maanden waarin de politiek zich van haar slechtste kant heeft laten zien. Gedurende al deze tijd heeft Yves Leterme geprobeerd de problemen op te lossen die hij zelf heeft gecreëerd. Nog nooit is het onbegrip tussen Noord en Zuid zo groot geweest. Vlamingen en Franstaligen kennen elkaar niet meer. Men spreekt slechts over de ander in clichés. In zulk een situatie is het naar mijn mening de taak van de politiek om de beide gemeenschappen terug bij elkaar te brengen. De politiek dient het voorbeeld te geven door te tonen dat Noord en Zuid samen in staat zijn zich achter een project te scharen. Zulk een project moet ambitieus zijn, het moet een project zijn met een visie op ons land. Waar willen we met dit ingewikkelde land heen? Hoe zullen we daar geraken? Nooit heb ik Yves Leterme op deze vragen weten antwoorden. Nooit heeft hij zijn Vlaams carcan afgelegd. Hij wilde Belgisch premier worden om de Vlaamse belangen te verdedigen. Ziehier wat ons dat heeft opgeleverd: een regering zonder project, zelfs zonder programma, met ministers en staatssecretarissen die elkaar het daglicht niet meer gunnen. Leterme zelf straalt geen greintje enthousiasme uit voor de zaak waarvan hij nu verondersteld wordt de grootste verdediger te zijn. Niemand gelooft dat hij en zijn regering iets zullen verwezenlijken. We kunnen alleen maar hopen dat de schade beperkt blijft. Deze negen maanden hebben de geloofwaardigheid van zowel de politiek als ons land in haar geheel enorme schade opgeleverd.

En in zulk een situatie acht de hoofdredacteur van Knack het opportuun de vorige premier, hij die nota bene in december als enige ertoe in staat was ons land uit het moeras te trekken, een eerste aanzet tot een communautair akkoord te realiseren én een begroting te presenteren, nogmaals met alle zonden van Israël te overladen. Hij gaat zelfs zover dat hij beweert dat het Guy Verhofstadt is die aan de basis ligt van deze crisis. Volgens mij dienen zich hier twee hypotheses aan. Ofwel gelooft deze man werkelijk wat hij zegt. In dat geval moeten wij hem niet meer serieus nemen. Ofwel weet hij maar al te goed dat hij het bij het verkeerde eind heeft, maar kan of wil hij het nog steeds niet toegeven. Het is immers Knack dat ijverig heeft meegewerkt aan de afbraak van paars en de opgang van Leterme. In dat geval moeten wij ons misschien vragen stellen bij de niet al te koosjere rol die dit magazine speelt.

In zijn “Van de redactie” vermeldt de hoofdredacteur enkele van de zogenaamde kemels die Verhofstadt en zijn paarse regeringen op hun conto kunnen schrijven. Hij vermeldt Sabena, DHL, BHV, Lambermont… Misschien volstaat het hier ons even in te beelden hoe de zaken zouden gelopen hebben mocht het niet Verhofstadt, maar Leterme geweest zijn die in die periode aan het roer stond. Wat me verder stoort is de bijzonder eenzijdige lezing van acht jaar paars(-groen) die de hoofdredacteur ons presenteert. Hij vermeldt de dieptepunten, maar vergeet gemakshalve even te wijzen op de verwezenlijkingen van deze regeringen. Sta mij toe er enkele op te sommen.

Met de komst van paars-groen kwam een op ethisch vlak een klimaat van nog nooit geziene openheid tot stand. Dankzij paars kunnen holebi’s in ons land vandaag huwen en kinderen adopteren. Dankzij paars kunnen mensen autonoom beslissen wanneer zij hun leven willen beëindigen, wat een menswaardig einde voor iedereen mogelijk maakt. Dankzij paars kunnen gehuwden op een eenvoudige wijze hun huwelijk beëindigen, wat drama’s kan vermijden en de positie van de zwakkere partner sterk heeft verbeterd.

Ook op economisch vlak heeft paars zaken in beweging gezet. Na acht jaar paars is het ondernemingsklimaat in ons land sterk verbeterd. Met de notionele intrestaftrek (die de hoofdredacteur verguist) genieten de ondernemingen in ons land eindelijk van een de facto verlaging van de vennootschapsbelasting. Op administratief vlak zijn verschillende zaken vereenvoudigd. Het handelsregisternummer, het BTW-nummer en alle bijbehorende administratieve rompslomp behoren dankzij de oprichting van de Kruispuntbank der ondernemingen vandaag tot het verleden. Ook op het vlak van controle op financiële instellingen is er veel veranderd. De paarse regeringen hebben de verschillende controleorganen gecentraliseerd in het CBFA. Guy Verhofstadt heeft in de acht jaar dat hij premier was ons land actief op de internationale fora gepromoot. En dan zijn er natuurlijk nog de 200 000 jobs waarover de hoofdredacteur in het verleden vaak smalend gesproken heeft.

Op sociaal vlak zou ik het Generatiepact willen vermelden. Hoewel er in de toekomst nog veel dient te gebeuren, is het toch dit pact dat een mentaliteitsverandering heeft veroorzaakt. Voor het eerst in onze geschiedenis wordt er gesproken over méér werken in plaats van minder. Met de vergrijzing in ons achterhoofd kan deze paradigmawissel wel tellen.

Ons buitenlands beleid heeft meer schwung gekregen. Verhofstadt heeft ons land weer op de kaart gezet. Onder impuls van ons land heeft men de Europese instellingen hervormd. We zijn ook in het reine gekomen met ons verleden. Verhofstadt heeft in Rwanda in naam van het Belgische volk onze verontschuldigingen aangeboden voor de gebeurtenissen tijdens de genocide van ‘94. Verder zit ons land vandaag in de Veiligheidsraad.

Waren het trouwens ook niet de paarse regeringen die de politiediensten hebben hervormd?

Onder de regeringen Verhofstadt bewoog er iets in dit land. Na zovele decennia CVP-bewind heeft Verhofstadt aangetoond dat er ook zonder de katholieken geregeerd kan worden. Verhofstadt is steeds de incarnatie van de wil om te hervormen geweest. Hij is uiteraard vaak tegen de muur gelopen. Hij heeft veel beloofd, maar niet alles gerealiseerd. Als je echter aan mij de keuze voorlegt: mikken op tien en stranden op zeven, of mikken op vijf en zelfs dat niet halen, dan is mijn keuze snel gemaakt.

Ik vind het bijzonder spijtig dat de hoofdredacteur van een gezaghebbend magazine als Knack vervalt in zulke demagogie. Het toont aan dat dit magazine nog steeds een duidelijk politieke agenda heeft.

Het grote openingsdebat van LVSV Leuven

Gisteren vond naar jaarlijkse gewoonte het grote openingsdebat van LVSV Leuven plaats. Verschillende grote namen stonden op de affiche. Onder andere Bart De Wever en Pieter de Crem zouden aanwezig zijn, twee heren die in grote mate betrokken zijn met wat men in de media de “grootste politieke crisis ooit” pleegt te noemen.

 Jammer maar helaas: geen van beiden waren aanwezig. In de plaats hadden de verschillende partijen figuren met minder politiek gewicht gestuurd. Dit leidde er onder andere toe dat het debat bijzonder zwak was. De aanwezige figuren wisten klaarblijkelijk zelf niet wat er juist aan de gang was, waardoor de aanwezige heren zich in allerlei ongezonde bochten moesten wringen om het partijstandpunt te kunnen blijven verdedigen.

 Een ander element dat dit debat dermate schraal maakte, waren de onderwerpen. Ik geloof dat het op geen enkel moment NIET over het institutionele ging. Alsof er in dit land geen échte problemen te bespreken zijn. Het gaat zelfs verder: het institutionele is vandaag blijkbaar niet meer dan BHV. Bijzonder bedroevend vind ik dat.

 Los daarvan maakte ik me een bedenking, en dat is wat ik in deze eerste post sinds maanden wil meegeven: waarom zaten gisteren enkel Vlaamse politici aan tafel om te debateren over de problemen die zich op federaal niveau stellen? Het is makkelijk om als Vlamingen onder elkaar grote beloftes te maken (”Geen regering zonder grote staatshervorming!”), maar zou het niet veel boeiender zijn om de verschillende oranje-blauwe partijen uit het noorden én het zuiden van het land rond de tafel te krijgen? Wie weet wordt er dan eens ten gronde gedebatteerd…

Uiteraard kan hier op gerepliceerd worden dat het taalprobleem dit verhindert etc. Ik vind dat persoonlijk een bijzonder zwak argument. Als ieder praat in zijn eigen taal, moeten er zich volgens mij geen problemen stellen.  

Vlaanderen terug naar af

En zo is Vlaanderen weer naar af. De schijn van zelfstandigheid, de zogenaamde verschuiving van het machtscentrum naar het Martelarenplein… daar schiet vandaag niets meer van over. Dé grote man van Vlaanderen heeft zijn boeltje gepakt en is naar “de overkant” verkast. En hoe. De minachting voor het Vlaamse Parlement kon gisteren niet groter zijn. Een woordje van dank kon er nog net af.

 En zo lijkt de toekomst van het federale België weer net iets minder bedreigd. De echte macht, die is nog altijd op de Wetstraat 16 te vinden. Het is dààr dat alle politici heen gedreven worden. Niet het ambt van minister-president spreekt hen aan, het is het Belgisch premierschap dat de grote trofee is en blijft.

Ik heb hier een dubbel gevoel over. Langs de ene kant doet dit gegeven de angst voor het uiteenspatten van het land iets minder groot worden. Het zal immers de dag zijn dat de deelstaten in dit land écht de macht grijpen, dat het uit zal zijn met België. Zover zijn we vandaag dus nog niet gekomen. Langs de andere kant is dit werkelijk een triestig verhaal. Heel die Vlaamse ontvoogdingsstrijd, al dat overhevelen van bevoegdheden… waar heeft het uiteindelijk toe geleid? Het Vlaamse niveau is vandaag weer gedegradeerd tot de uitvoerende arm van de beslissingen die haar vanuit de 16 gedicteerd worden. Het Vlaams Parlement zit er voor spek en bonen bij. Alle grote partijen zitten ginds in de meerderheid. Ook sp.a-Spirit, dat waarschijnlijk federaal in de oppositie zal belanden, kan geen kritiek geven op het Vlaamse beleid omdat ze op Vlaams niveau wél in de meerderheid zit.

De Vlaamse autonomie is op deze manier zinledig. België lijkt wel te klein om een federaal land te zijn. Alles is met elkaar verweven en het zijn steeds dezelfde politici die naar de gunst van de kiezer dingen. Hoe moeten we dit toch oplossen?

 Ik zie twee pistes. Ofwel gaan we voluit voor die zelfstandigheid, voor het autonome beslissen, ofwel laten we het Vlaamse niveau ook terug formeel aansluiten bij het federale.

Het tweede is eenvoudig te realiseren door de Vlaamse verkiezingen terug te laten samenvallen met de federale verkiezingen. Op die manier vermijd je de zielige vertoningen waar we nu al voor de tweede keer mee geconfronteerd worden. Van Vlaamse autonomie zal er dan evenwel nog maar weinig sprake zijn.

De eerste piste vraagt meer inspanning, maar lijkt op de lange termijn de enige mogelijkheid indien we voluit voor het federalisme willen gaan. Meer autonomie wil zeggen homogene bevoegdheidspaketten en een vorm van verbod op overstappen tussen de verschillende niveaus. Heel de bevoegdheidsverdeling moet opnieuw uitgeschreven worden, met een duidelijke taakomschrijving. Weg met die gedeelde exclusieve bevoegdheden, gedaan met oneigenlijke en eigenlijke concurrerende bevoegdheden. Schep duidelijkheid, zodat de burger weet welke overheid waar voor staat. Politici die een uitvoerend mandaat aangeboden krijgen, moeten in de toekomst verplicht worden de rit uit te doen. Het ministerschap is geen vrijblijvende opdracht die je zomaar in de helft van de rit kan opgeven omwille van de persoonlijke carrièreplanning. Dit geldt voor de gewone Vlaamse minister, maar des te meer voor de minister-president. Het beeld van politici als postjesjagers wordt op deze manier nogmaals bevestigd. En Vlaanderen: dat lijkt niet meer dan de tweede klasse. Als we met een komende staatshervorming (als er al één komt) hier eens werk van zouden maken, dan zou dat al heel wat zijn.

NY Times over de Europese eenmaking

With all the challenges out there — terrorism, global warming, an increasingly anti-democratic Russia and a nuclear-ambitious Iran — Europe needs a strong union and the United States needs a strong European partner.

bron: www.nytimes.com

Naar een Europa van twee snelheden?

Misschien moeten we toch beginnen nadenken over het zogenaamde “Europa van de twee snelheden”. Op deze manier werkt het volgens mij niet meer. De landen die verder willen gaan met de integratie, worden steevast de pas afgesneden door steeds dezelfde dwarsliggers. Het verhaal van “samen uit, samen thuis” is gewoon niet meer haalbaar in een Unie die ondertussen al 27 lidstaten telt. De Euro heeft ons getoond dat een Europa van twee snelheden geen slechte piste is. Als blijkt dat de intensere samenwerking tussen enkele landen werkt, dan springt de rest automatisch wel op de boot. Volgens mij is dit de enige optie om uit de huidige impasse te geraken.

De huidige crisis in de EU toont duidelijk dat we veel te snel van stapel zijn gelopen met de uitbreiding. Horen duidelijk eurosceptische landen als Polen eigenlijk wel thuis in de EU?

Typische Vlaams Belangpraat

BRUSSEL – Vlaams Belang is niet te spreken over de houding van het Vlaamse kartel CD&V/N-VA rond de staatshervorming. Voor het kartel mag de staatshervorming eventueel na 2009 uitgevoerd worden als het regeerakkoord duidelijke afspraken bevat over een nieuwe communautaire ronde.

Vlaams Belang spreekt van een ‘volledig gezichtsverlies’ voor CD&V/N-VA en vreest dat het uitstel in de staatshervorming

bron: www.standaard.be

Dit is weer typische Vlaams Belangpraat hé. Ik doe het niet vaak, maar in deze kan ik toch niet anders dan CD&V/N-VA gelijk geven. De enige manier om een staatshervorming erdoor te krijgen, is door te praten en door begrip te op te brengen voor elkanders verzuchtingen. Door het uitstel toe te staan, wordt de kans dat Vlamingen en Franstaligen op één lijn komen te staan, meteen veel groter. De meeste staatshervormingen zijn trouwens zo tot stand gekomen: zowel in 1970, in 1980 als in 1993 zit er een jaar of twee, drie tussen de herzieningsverklaring en de uiteindelijke herziening van de Grondwet.

Chapeau trouwens voor Bart de Wever, voor wie dit uitstel waarschijnlijk niet zo vanzelfsprekend is.

Louis Michel ziet de bui al hangen

zo 17/06/07 – Europees commissaris Louis Michel (MR) heeft op RTL-TVI voorgesteld om ook de groenen op te nemen in een eventuele rooms-blauwe coalitie van liberalen en christendemocraten. Bij de Franstalige groenen van Ecolo was duidelijk te horen dat dergelijke formule hun voorkeur niet wegdraagt.

bron: www.vrtnieuws.net

Louis Michel ziet de bui duidelijk al hangen. Wat de MR zeker moet vermijden, is dat de PS, cdH en Ecolo gezellig gaan samenheulen en (nota bene tegen de wil van de kiezer in) toch samen een regering vormen. De PS kennende, zullen er zeker stappen in die richting gezet worden. Ik hoor madame Lizin haar hoop nog uitspreken dat sp.a misschien tóch in de regering zou stappen (en dat net nadat ze bij informateur Reynders buitenstapte).

En zo ligt de sleutel in handen van cdH. Het hangt van Joëlle Milquet af of Wallonië eindelijk een nieuwe start kan nemen. Ik vind dat een weinig bemoedigende gedachte.