18,8%. Het verlies is groot, maar minder groot dan verwacht. Desalniettemin zet Guy Verhofstadt een stap opzij. Door hoog in te zetten is hij dat aan zichzelf en aan de partij verplicht. Ik vind het een enorm spijtige zaak. Verhofstadt is niet aan het eind van zijn Latijn. Hij had nog vele plannen. Eerlijk gezegd zie ik in dit land maar weinig politici die maar tot aan zijn enkels rijzen. Maar goed, laat ik het hier maar bij houden, vooraleer één of meerdere van de 796521 Leterme-kiezers er de spot mee begint te drijven.
Ondertussen heeft ook Johan Vande Lanotte besloten zijn mandaat ter beschikking te stellen. Naar alle waarschijnlijkheid zal Caroline Gennez -de Mechelse met Limburgse roots, tongval én snelheid- hem opvolgen. Maar eer dat zover is zijn we al oktober. Vande Lanotte lijkt een regeringsdeelname voor sp.a uit te sluiten, wat met een resultaat van 16,3% en 14 zetels in de Kamer eerder logisch lijkt. Na 20 jaar regeringsdeelname, eindelijk eens oppositie voor de socialisten. Misschien zal het hen deugd doen.
De terugtrekking van de socialisten, legt de weg open voor een rooms-blauwe coalitie in Vlaanderen én Wallonië. Niet slecht. Net waar ik eergisteren op hoopte. Eindelijk lijkt de kans te bestaan dat Vlaanderen op economisch vlak kan liberaliseren. Als er één strijdpunt voor de liberalen moet zijn, dan is het onze economie. 200 000 banen, het klinkt ondertussen als een slogan, maar het uitgelezen moment doet zich nu voor om er daadwerkelijk werk van te maken. De weg ernaartoe zal moeten gaan langs activering van werklozen (onder andere door het in de tijd beperken van de werkloosheidsuitkeringen), een doorgedreven vereenvoudiging van ons belastingsstelsel en een significante daling van de belastingsdruk. Vanuit haar positie (als enige mogelijke coalitiepartner), kan en moet Open vld hier punten scoren.
Als er één ding is dat we in deze verkiezingen bevestigd hebben gezien, dan is het dat Vlaanderen en Wallonië twee andere werelden geworden zijn. De verschillende partijen zaten dan wel in eenzelfde regering, maar Vlamingen en Walen hebben deze blijkbaar totaal anders beoordeeld. De vraag is natuurlijk in zoverre de verwezenlijkingen van de regering nog enige invloed hebben op het verkiezingsresultaat. Maar goed: in Wallonië is vandaag de MR aan zet. Het is misschien niet definitief, maar vandaag bestaat er in Wallonië een meerderheid waar de PS géén deel van uitmaakt. Dit is op zen minst historisch te noemen. Ook hier: de kansen voor Wallonië om eindelijk uit haar coma te ontwaken zijn nog nooit zo groot geweest. Wat geldt voor Vlaanderen geldt nog meer voor Wallonië: die economie moet hervormd. Hopelijk grijpt men de kansen die zich vandaag aanbieden.
Waar schuilen de gevaren? 1: CD&V is voor een groot deel gelijk aan ACW. De invloed van de belangengroepen binnen de CD&V is nog steeds heel groot. 2: dat we maar niet denken dat de PS plots knock-out op de mat ligt. 3: wat gaat er van die staatshervorming in huis komen? Met een stembusslag die op de CD&V na alleen maar verliezers heeft opgeleverd, zal het een moeilijk proces worden. Ook langs Franstalige zijde wordt het misschien héél moeilijk om een tweederde meerderheid te verzamelen. Milquet laat alvast verstaan dat er van een verdere ontmanteling van de federale staat geen sprake kan zijn. Zal Leterme zijn beloftes waar kunnen maken? Het valt te betwijfelen. En dan pas zullen we in Vlaanderen zien waartoe deze verkiezingen echt geleid hebben.
