Diplomatieke rel tussen Congo en België. Buitenlandminister De Gucht sprak sterke taal aan het adres van de Congolese regering. Deed hij er goed aan zijn kritiek openbaar te maken of had hij het beter anders aangepakt? Heeft hij inhoudelijk gelijk of overdrijft hij moedwillig met een geheime agenda in het achterhoofd? Een geheime agenda is in ieder geval waar Franstalige media hem van verdenken. Zo schrijft la Libre vandaag:
“(…)le ministre des Affaires étrangères avait tenté, tout au long du week end, de faire des problèmes belgo-congolais une querelle communautaire entre francophones et Flamands.”
Men verwijt minister De Gucht bovendien een gebrek aan consequentie. Waarom geeft hij langs de ene kant de Congolese leiders een veeg uit de pan, maar spreekt hij langs de andere kant zalvende woorden als het over China gaat? Stellen er zich in China dan geen problemen op het vlak van schendingen van de mensenrechten?
Los van deze kritiek is mij echter iets anders bij gebleven. Als deze crisette iets pijnlijk duidelijk gemaakt heeft, dan is het wel dat ons land vandaag niet veel meer te betekenen heeft op het wereldtoneel. Wanneer onze buitenlandminister met de vuist op tafel klopt, dan komt er misschien wel een reactie, maar spijtig genoeg niet die reactie waar we op hoopten. We slagen er niet iets te doen bewegen in onze oud-kolonie. Wat betekent ons landje met zijn tien miljoen zielen nog op wereldschaal? Wat kunnen wij inbrengen tegen al dat Chinees geweld?
Een echt Europees buitenlandbeleid. Dat is wat we nodig hebben.
